سرزمین من

دیشب چند ساعتی را در خیابانها گذراندم تا آنچه را که می گویند شور انتخابات است با چشم خودم ببینم. آنچه دیدم بیشتر یک کارناوال شادی بود در کشوری بدون شادی- کشوری که در آن برای عروسی گرفتن هم باید از گزمه ها مجوز بگیرید و تعهد دهید زن و مرد جدا هستند و نمی رقصند!- این کارناوال شادی به بهانه انتخابات برگزار شده بود اما شعارهای آن عمدتآ  سمت و سوی سیاسی نداشت. عجیب آنکه حامیان کاندیداها-عمدتآ موسوی و احمدی نژاد- شعارهایی می دادند بسیار سطحی و مضحک مانند مسخره کردن قد کوتاه احمدی نژاد یا حمام نرفتن وی و متقابلآ "چیز چیز کردن" موسوی. شعارها با ادبیاتی جاهل مسلکانه و به زبان طبقات فرودست شهری بیان می شد. عجیب آنکه این زبان منزجر کننده از سوی طبقات متوسط شهری به کار می رفت. ( مثل این شعار: ایول ایوله/ میر حسین یله!!!). آنچه در شعارها دیده نمی شد خواسته های مشخص سیاسی- اجتماعی بود. به جز در ستاد مهدی کروبی، حتی یکبار هم صدایی از آزادی بیان، آزادی زندانی سیاسی یا آزادی قلم نشنیدم. این پدیده بی سابقه به گمانم بسیار تامل برانگیز است و نمی دانم سوار شدن بر چنین موج بی ریشه ای چه نسبتی با اصلاح طلبی دارد؟!

کشوری که رییس جمهورش محمود احمدی نژاد باشد، مربی فوتبالش محمد مایلی کهن، فیلمساز محبوبش مسعود ده نمکی و پرفروش ترین فیلم تاریخ سینمایش اخراجی ها، حتمآ باید شعارهای انتخاباتش هم از این جنس باشد: توپ ،تانک فشفشه /محمود باید شسته شه... یک هفته، دو هفته/ محمود حموم نرفته... ایول ایوله/ میر حسین یله...

به کجا داریم می رویم؟...

امشب ساعتی را رفتم در خیابانها گشتم تا آنچه را که می گویند موج سبز است ببینم. چیزی بود شبیه دوم خرداد. جوانها و مخصوصآ رای اولی ها و دانشجویان سالهای اول و دوم بیشتر به چشم می آمدند. خوشحالم آیا از این همه شور و حرارت در شهرهای غمزده؟

نه! نگرانم. نگران فردای روزی که این سید سبزپوش بی اختیار بخواهد مطالبات این جوانان متوهم را برآورده کند. موسوی مطلقآ دروغ نگفته. این جوانها دارند تصویر خواسته هایشان را در صورت موسوی می بینند و موسوی وعده خاصی به آنها نداده است. نگرانم از روزی که این موج احساسی به ساحل "ولایت" برخورد کند و آنگاه رییس جمهوری ظهور می کند که آرزوی روزهای "محمود" را می کنیم. نگرانم!

پس از مناظره  احمدی نژاد و موسوی و اعتراض "محمود" به مدرک تحصیلی زهرا رهنورد -همسر موسوی- تعدادی پیامک به دستم رسیده که متن یکی از آنها، این گونه است:" بر ایرانی مباد داشتن رییس جمهوری که در سیاست، ناموس گرو بگیرد". در ضمن، موسوی هم در برابر هیچ یک از اتهامات "محمود" عصبی نشد به جز زمانی که عکس همسرش را در دست "محمود" دید. اینها را بگذارید در کنار واکنش مردم به این بخش مناظره که اکثریت بزرگی از این عمل محمود ابراز ناخرسندی می کنند.

به گمانم تمام اینها حکایت از آن دارد که "زن" در فرهنگ ایرانی ها همچنان "ناموس" است. باید یک مرد از آن مراقبت کند و نباید به میان دعواهای اجتماعی و سیاسی واردش کرد. زن، هنوز" ناموس" است حتی اگر دکترای علوم سیاسی داشته و شوهرش مدعی باشد که مهمترین روشنفکر ایران است!!!

مناظره امشب احمدی نژاد و موسوی باعث شد که بیشتر مطمئن شوم که مجموعه نظام تصمیم به جراحی "محمود" گرفته است. در شرایط عادی بعید بود که "محمود" چنین حملات بی سابقه ای را علیه صدر تا ذیل نظام انجام دهد. محمود این را فهمیده که نظر مقامات بالا بر کنار نهادن اوست لذا می خواهد هزینه حذف خود را به شدت بالا ببرد. به این منظور علاوه بر رفسنجانی و خاتمی، پای ناطق نوری یعنی رییس بازرسی ویژه رهبری را هم به میان می کشد تا پیغام قاطعی به بالاترین سطوح قدرت بفرستد و حذف خود را پر هزینه تر کند.

پس از انتشار خبر خنثی شدن بمبگذاری پرواز اهواز-تهران، سرهنگ محمد حسن كاظمي جانشين سپاه حفاظت هواپيمايي كشور گفته:" ركورد 25 ساله سپاه پاسداران در تامين امنيت هواپيماها و فرودگاه‌ها حفظ شد."

فقط با اتکاء به حافظه ام می گویم این ادعا غلط است. در شهریور سال 74 یک فروند هواپیمای مسافربری ایرانی در (اگر اشتباه نکنم بوئینگ 707 شرکت ساها) مسیر تهران- کیش توسط مهماندار هواپیما ربوده شد و به اسراییل برده شد. این هواپیما در فرودگاه نظامی اوودا اسراییل به زمین نشست و هواپیماربا هم تسلیم نیروهای امنیتی اسراییل شد. در ضمن اگر یادتان باشد روز بعد از ترور سعید حجاریان در اسفند 78 یک فروند هواپیمای شرکت ماهان که از کرمان عازم تهران بود از کراچی پاکستان سر در آورد که البته ادعا شد جهت را گم کرده است!!!

به نوبه خودم ادعای رکورد 25 ساله این جناب سرهنگ را تکذیب می کنم!!!

پی نوشت: در اینترنت جستجو کردم و اینها را یافتم: خبر هواپیماربایی در سپتامبر ۱۹۹۵ به نقل از نیویورک تایمز و ایندپندنت

کیف کردم از این حافظه ام!!!!

طی سالهای بعد از جنگ هر وقت شکاف بین جناح های تشکیل دهتده حکومت بیشتر شده است، از میان این شکاف ها امکان تنفس بیشتری برای آنهایی که خواستشان در درجه اول آزادی و حقوق بشر است- فراهم می شود. میر حسین موسوی در حال به هم زدن تقسیم بندی اصلاح طلب- محافظه کار است. او بخشی از محافظه کاران میانه رو و گروه بزرگی از اصلاح طلبان- که ترجیح می دهم آنها را "اصلاح طلبان بی خاصیت" بنامم- دور خود جمع کرده است. موسوی، فصل مشترک بخشهایی از محافظه کاران و اصلاح طلبان شده است. او با این نقش خود عملآ فضایی را ساخته که بسیاری از اصلاح طلبان از بیان خواسته های خود شرمگینند و خجالت می کشند حرف های 10 سال قبل خود را تکرار کنند. راستی چرا این روزها، اصلاح طلبان از دخالت "حزب پادگانی" سخن نمی گویند؟!  با وقوع پیروزی موسوی-که کاملآ امکان پذیر است- فضای تنفس برای آنانی که خواسته های ریشه ای تری دارند به شدت مسدود می شود. فردای پیروزی موسوی، طرح این قبیل از خواسته ها با برچسب تندروی و رادیکالیسم از سوی بخش بزرگی از اصلاح طلبان سرکوب خواهد شد. از سوی دیگر، نظام با انتخاب موسوی می تواند بدون دادن هزینه زیادی، "محمود" را جراحی کند و خود را از شر تندروترین بخش خود که برای مقابله با "بوش" بر سر کار آورده بود خلاص کند، بدون آنکه هزینه سر کار آمدن یک اصلاح طلب واقعی را بپردازد و باعث رنجش طبقات فرودست حامی پوپولیسم احمدی نژادی شود.  از سوی دیگر با انتخاب موسوی به غرب هم پیغام می دهد که جناح تندرو را مهار کرده ایم (مشابه کاری که در انتهای مجلس سوم با حذف نیروهای چپ خط امام و اعدام سید مهدی هاشمی انجام داد.) موسوی بهترین گزینه برای نظام است.

قصدی برای نوشتن این مطلب نداشتم ولی وقتی دیدم یکی از بلندپایگان که من و شما فکر می کنیم حتمآ حامی احمدی نژاد است در یک مهمانی خانوادگی به صراحت از روی کار آمدن موسوی حمایت میکرد، مصمم شدم بر خلاف جریان رایج جامعه بنویسم که به موسوی رای نمی دهم.  

امشب بعد از 20 سال میرحسین موسوی باز مهمان ایرانیها شد. چه دیدم و شنیدم؟ یک کلمه: "هیچ"

مثل پیرمردهایی که روی صندلی پارک شهر می نشینند حرفهای در هم و آشفته ای زد  و دائمآ "خاطره" تعریف کرد انگار که در جمع خانوادگی نشسته و برای بچه ها از گذشته های دور  حرف میزند (خاطره از افزایش قیمت سیگار، خاطره از معدن طلای اصفهان، خاطره از چایکاران شمال و...) و در عین حال نشان داد با اندیشه های اقتصادی سابقش مطلقآ خداحافظی نکرده است.

این آدم، نسخه تحت ویندوز احمدی نژاد است!